![Ένα πλοίο βγαλμένο από τα παραμύθια στο λιμάνι του Πειραιά](https://www.paron.gr/wp-content/uploads/2024/01/Union-5.jpg)
Ένα πλοίο βγαλμένο από τα παραμύθια στο λιμάνι του Πειραιά
Γράφει ο
Νίκος Παρασκευάς
Ένα εντυπωσιακό ιστιοφόρο, που μας παραπέμπει στους προηγούμενους αιώνες και μας θυμίζει τη ναυτοσύνη, την αρχοντιά και το μεγαλείο της εποχής των θαλασσοπόρων, βρέθηκε στο λιμάνι του Πειραιά για τέσσερις μέρες την περίοδο της Πρωτοχρονιάς. Ένα πλοίο που έλεγες ότι βγήκε από… παραμύθι ή ότι έπαιρνε μέρος στα γυρίσματα κάποιας ταινίας και έκανε όσους βρέθηκαν εκείνες τις μέρες στο λιμάνι να… χαζεύουν.
Μιλάμε για το εκπαιδευτικό πλοίο των ναυτικών δοκιμών του Περού, το «Bap Union», που πραγματοποιεί ταξίδι εκπαίδευσης και διαφήμισης της χώρας της Λατινικής Αμερικής σε όλο τον κόσμο. Στο λιμάνι του Πειραιά μπήκε μεγαλόπρεπα το πρωί του προπερασμένου Σαββάτου και έφυγε την περασμένη Τρίτη.
Είναι το δεύτερο μεγαλύτερο ιστιοφόρο του κόσμου και το μεγαλύτερο της Αμερικής. Η κυβέρνηση του Περού το αξιοποιεί, πέρα από τον εκπαιδευτικό του ρόλο, και ως πλωτή βιτρίνα της χώρας, αφού κατά τη διάρκεια της παραμονής του σε κάθε λιμάνι, όπου φυσικά γίνεται πόλος έλξης χιλιάδων επισκεπτών, λειτουργούν εκθέσεις παραδοσιακών προϊόντων του Περού, προβάλλεται η πολιτιστική κληρονομιά της χώρας και αναδεικνύει οτιδήποτε θα μπορέσει να αποφέρει οικονομικά οφέλη σε όλα τα επίπεδα.
Η… πονεμένη ιστορία του «Ευγένιος Ευγενίδης»
Σε όσους γνωρίζουν πρόσωπα και πράγματα, η παρουσία του πλοίου αυτού στον Πειραιά έξυσε μια παλιά πληγή που λέγεται «Ευγένιος Ευγενίδης», που είναι ένα παρόμοιο, αλλά πιο αυθεντικό σκαρί, γιατί το περουβιανό πλοίο ναυπηγήθηκε το 2012, ενώ ο «Ευγενίδης» τον περασμένο αιώνα.
Το «Ευγένιος Ευγενίδης» κυριαρχούσε στις θάλασσες πριν από 40 περίπου χρόνια και γέμιζε περηφάνια όσους έβλεπαν την ελληνική σημαία να κυματίζει στο τελευταίο κατάρτι, γιατί ήταν ένα πλοίο βγαλμένο από τη ναυτική παράδοση και την ιστορία αυτού του τόπου, που τον βαραίνει πάνω απ’ όλα η κληρονομιά της θάλασσας.
Αυτό το πλοίο, που ήταν δωρεά του εφοπλιστή Ευγενίδη στο κράτος για την εκπαίδευση των σπουδαστών των σχολών πλοιάρχων του Εμπορικού Ναυτικού, αποσύρθηκε σιωπηλά λόγω… υψηλού κόστους συντήρησης και η χώρα μας έχασε την ευκαιρία να έχει έναν εντυπωσιακό και μεγαλόπρεπο πρεσβευτή στα λιμάνια της οικουμένης, όπως τώρα το Περού, όπως η Ιταλία με το «Βεσπούτσι» κ.λπ., και μάλιστα σε πιο αυθεντική έκδοση.
Δυστυχώς, στην… Ψωροκώσταινα είμαστε ακριβοί στα πίτουρα και φθηνοί και αλεύρι. Έτσι, πετάξαμε την ευκαιρία του πλοίου «Ευγένιος Ευγενίδης» στα σκουπίδια, ακολουθώντας τον εύκολο δρόμο του παροπλισμού και της εγκατάλειψης, χωρίς να γίνει έστω και μια μελέτη, μια προσπάθεια για να δούμε αν η λειτουργία του πλοίου μπορεί να εξασφαλίσει τα έξοδα συντήρησής του και αν αξίζει να αναζητηθούν τρόποι γι’ αυτό. Έτσι, ύστερα από πολλά χρόνια, που το είχαν παρατημένο στον Φλοίσβο, δίπλα στο «Θαλής ο Μιλήσιος» και το «Βέλος» –πριν το στείλουν στη Θεσσαλονίκη, όπου τσακίστηκε στην προβλήτα τον περασμένο Μάιο–, το πήγαν στον Πόρο, στο Κέντρο Εκπαίδευσης Νεοσυλλέκτων του Πολεμικού Ναυτικού, για… μόνιμη απόθεση.
Εκεί βέβαια δεν κινδυνεύει από τον καιρό, αλλά από τον χρόνο. Αν το παρατήσουν εντελώς, κάποια στιγμή θα βουλιάξει και μαζί του θα βουλιάξει ένα σημαντικό κομμάτι της ναυτικής μας παράδοσης. Τη στιγμή, δηλαδή, που χώρες χωρίς ναυτική παράδοση τη δημιουργούν, εμείς που την έχουμε, που ξεχειλίζει σε κάθε σπιθαμή της ιστορικής διαδρομής του έθνους μας, την αφήνουμε να βουλιάξει.
Άραγε, αν γινόταν μια έκκληση στην Ένωση Ελλήνων Εφοπλιστών, σε κάποιους επιφανείς επιχειρηματίες, προκειμένου να έβαζαν ένα ποσό κάθε χρόνο για τη συντήρηση του πλοίου, δεν θα βρισκόταν η λύση; Θα πει κάποιος ότι γίνονται αυτές οι εκκλήσεις και ανταποκρίνονται οι εφοπλιστές και οι επιχειρηματίες, αλλά τα χρήματα πάνε σε πιο επείγουσες ανάγκες των Ενόπλων Δυνάμεων, με… το κουφάρι θα ασχολούμαστε;
Αν το δούμε το πλοίο αυτό ως κουφάρι, σίγουρα θα έχει δίκιο ο ενιστάμενος. Αν, όμως, δούμε την άλλη διάσταση του θέματος, την ιστορική, την εθνική, θα αντιληφθούμε ότι αξίζει τον κόπο να προσπαθήσουμε. Το θέμα είναι από ποια διάσταση το βλέπει κάποιος. Και η διάσταση από την οποία το βλέπουν μέχρι τώρα οι αρμόδιοι δεν φαίνεται να είναι η ενδεδειγμένη. Δυστυχώς…