![ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΜΑΝΤΙΛΙ](https://www.paron.gr/wp-content/uploads/2020/04/TO-KOKKINO-MANTILI-TOP.jpg)
ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΜΑΝΤΙΛΙ
Συγγραφέας
ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΗΣ
Ο Καλλίνικος, ένα αγόρι γεμάτο περιέργεια για τα πάντα, γεννιέται στο έμπα του προηγούμενου αιώνα, το 1900, στους Αγίους Πάντοτε, κάπου κοντά στην Κώμη, ψηλά στο βουνό, σε μια περιοχή παλιά, χορτασμένη ιστορία και μυστικά Θα μεγαλώσει δύσκολα, δουλεύοντας από τα πέντε του χρόνια για να στηρίξει το σπιτικό του. Μέχρι που το σπιτικό του το ίδιο, στο πρόσωπο μιας σκληρόκαρδης μητριάς, θα τον αναγκάσει να φύγει…
Μπακαλόγατος πια, υιοθετημένος από δυο θεόρατους μπακάληδες, δυο πραγματικούς αγίους που θα τον λατρέψουν, θα δει τα χρόνια να περνούν με πολλή δουλειά και πολλή αγάπη, με ράψιμο, κέντημα και μαγειρική… και με λίγη μαγεία. Κι αν δεν κατάφερε ποτέ του να μάθει γράμματα, τουλάχιστον θα ερωτευτεί.
Όμως οι καιροί είναι παράξενοι, άγριοι, και θέλουν τον Καλλίνικο κοντά τους. Γιατί πρέπει να γίνουν πολλά πέρα στη Μακεδονία, στον μεγάλο αγώνα του έθνους, κι άλλα τόσα ακόμη πιο μακριά, στη Σμύρνη — κι ακόμα, ακόμα πιο βαθιά σ’ εκείνα τα αρχαία χώματα της Ανατολής. Και το αγόρι, ντυμένο μια στολή που δεν του ταιριάζει, θα πάει εκεί, ίσια στο κόκκινο μάτι όλων των πολέμων.
Μα η καρδιά του πάντα θα χτυπά για την Κώμη. Και για τη Λέλα — τη Λέλα του.
Ένα ταξίδι στο πρώτο μισό του εικοστού αιώνα, πέρα για πέρα αληθινό.
Κι ας πρωταγωνιστεί, κοντά στον Καλλίνικο, στη Λέλα και σε όλους τους άλλους, μια νεράιδα με το μαντίλι της.
Απόσπασμα βιβλίου
ΕΙΣΑΓΩΓΗ
1958
Η Άδα άφησε την τσάντα της στο τραπεζάκι της εισόδου και, με τα τακούνια της να χτυπούν στο ξύλινο πάτωμα, προχώρησε προς την μπαλκονόπορτα, που ο μπογιατζής την είχε αφήσει επίτηδες ανοιχτή για να ξεμυρίσει το σπίτι. Έσπρωξε τα παντζούρια για να μπει φως –το είχε ανάγκη το φως· της άρεσε–, αλλά το ένα φύλλο, το δεξί, είχε σκεβρώσει και μάγκωνε πεισματικά στο φθαρμένο μωσαϊκό του μπαλκονιού. Έβαλε δύναμη, το ανασήκωσε και με τα δυο της χέρια, και το έγειρε διπλωμένο στο πλάι μέχρι να ακουμπήσει στον τοίχο, ακούγοντας τους μεντεσέδες του να γκρινιάζουν και να της αντιστέκονται. Έπρεπε να το φτιάξει. Και να δει τι άλλα μερεμέτια θα έβγαζε το σπίτι. Θα φώναζε μάστορα αύριο κιόλας, πρωί πρωί. Ψέματα. Τη Δευτέρα.
Αναστέναξε, πετάρισε τα μάτια και έσκυψε πάνω από τα φρεσκοβαμμένα κάγκελα. Κάτω, ο δρόμος ήταν άδειος. Και ήταν τόσο όμορφος δρόμος. Την αγαπούσε τη Φωκίωνος Νέγρη. Και από εδώ, από το ύψος του τέταρτου ορόφου, Φωκίωνος Νέγρη και Δροσοπούλου γωνία, μπορούσε να δει το καλύτερο κομμάτι της. Και το πιο πολυσύχναστο. Στα πενήντα βήματα πιο πέρα, ήταν το Σελέκτ. Όποτε ήθελε, μπορούσε να πεταχτεί για να κεραστεί μια πάστα. Ή ένα αναψυκτικό. Ή ό,τι λαχταρούσε η ψυχή της. Δεν ήταν πολύ μεγάλο έξοδο, σωστά; Και ήταν στ’ αλήθεια όλοι εκεί. Όλοι. Όλη η Αθήνα.
Χαμογέλασε και κοίταξε μπροστά, και δεξιά και αριστερά, και παντού, τις άλλες πολυκατοικίες, τα μπαλκόνια, τις ανθισμένες γλάστρες τους, τα περιστέρια που κάθονταν ράθυμα πάνω στα κάγκελα εποπτεύοντας την περιοχή, και ξανά κάτω τον δρόμο. Ήταν μεσημέρι Σαββάτου, και ήταν Ιούλιος, και όλοι ξάπλωναν πίσω από τις τραβηγμένες τους κουρτίνες. Ή μάλλον, όχι όλοι. Κάποιος, κάπου, τηγάνιζε: πιπεριές. Η Άδα μπορούσε να τις μυρίσει λες και ήταν πάνω από το τηγάνι του, δίπλα στην καινούργια του πετρογκάζ. Έκλεισε τα μάτια, και για λίγο ο νους της ταξίδεψε σε κάποιο άλλο τηγάνι, πάνω από μια άλλη φωτιά. Πολύ πολύ μακριά από εδώ. Σχεδόν σε μια άλλη ζωή.
Ένα ταξί ανέβηκε με έναν θόρυβο σαν έκρηξη τον δρόμο, βγάζοντάς την απότομα από τον ονειροπόλησή της. Πετάρισε πάλι τα μάτια με ακόμη έναν αναστεναγμό και, κάνοντας μεταβολή, μπήκε ξανά στο καθιστικό και προχώρησε προς την κρεβατοκάμαρα. Τα τακούνια της αντηχούσαν στους τοίχους, καθώς δεν είχε σχεδόν ούτε ένα έπιπλο ακόμη εκεί. Μόνο εκείνο το παλιό τραπεζάκι στο στενό χολ, μια ακόμη πιο παλιά πολυθρόνα στο καθιστικό και μια σιφονιέρα που ήθελε λάδωμα και βερνίκωμα στην κρεβατοκάμαρα. Και τα τρία, αφημένα εδώ από τον προηγούμενο ενοικιαστή. Έπειτα από όλα όσα έγιναν, πάλι καλά να έλεγε που είχε κι αυτά.
Α, και το κρεβάτι βέβαια…
Διαβάστε τη συνέχεια ΕΔΩ
Λίγα λόγια για τον συγγραφέα
Ο ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΗΣ γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1963. Έχει εκδώσει περί τα τριάντα βιβλία.
Από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ κυκλοφορεί επίσης το μυθιστόρημά του ΟΙ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΕΠΟΧΕΣ ΤΗΣ ΜΕΛΙΣΣΑΣ, καθώς και το βιβλίο του ΟΔΗΓΟΣ ΣΥΓΓΡΑΦΗΣ: ΠΩΣ ΓΡΑΦΟΥΜΕ ΕΝΑ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ ΚΑΙ ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΠΟΦΕΥΓΟΥΜΕ ΣΕ 50 ΚΑΝΟΝΕΣ. Από το 2017 ζει στην Πράγα. Είναι συνιδρυτής του πολιτιστικού-πολιτικού ιστότοπου και διαδικτυακού ραδιοφώνου Amagi.
ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ
Κατηγορία: Ελληνική λογοτεχνία, Ιστορικό Μυθιστόρημα, Κοινωνικό
ISBN: 978-618-01-3293-9
ISBN e-book: 978-618-01-3294-6