![Με έλεγαν ρομπότ, κομπιούτερ…](https://www.paron.gr/wp-content/uploads/2018/05/GALHS-NIKOS.jpg)
Με έλεγαν ρομπότ, κομπιούτερ…
«Η οικογένειά μου ήταν φτωχή, ζούσαμε στο Νιου Τζέρσεϊ, δεν προερχόμουν από τζάκι, τα χειμωνιάτικα πρωινά έπρεπε να παίρνω ένα φτυάρι για να καθαρίσω την αυλή του σπιτιού από το χιόνι και τα βράδια πήγαινα στις παιδικές χαρές και έπαιζα μπάσκετ απέναντι σε μεγαλύτερους σε ηλικία και σε Πορτορικανούς που δεν χαρίζονταν ούτε στη μάνα τους. Γύριζα περασμένα μεσάνυχτα στο σπίτι, κουρασμένος, μερικές φορές χτυπημένος, αλλά ευτυχισμένος…».
«Το 1975, όταν με πρωτοείδε και με στρατολόγησε στην ομάδα του ο Μπιλ Ράφτερι, με έβγαλε Street Fighter, επειδή έμοιαζα και ήμουν κιόλας ένας μαχητής του δρόμου».
«Έδωσα τα πάντα στο μπάσκετ, ό,τι είχα στο κορμί, στο μυαλό και στην ψυχή μου. Το αγάπησα πολύ, ήταν η ζωή μου, θα του αφοσιωνόμουν ακόμη και χωρίς αντάλλαγμα, άλλωστε όταν βρίσκεσαι στην αρχή μιας καριέρας δεν παίζεις για τα λεφτά, δεν ξέρεις καν εάν θα καταφέρεις να γίνεις επαγγελματίας και να τα αποκτήσεις».
«Από τότε που έπαιζα, είχα την ικανότητα να αυθυποβάλλομαι, να ηρεμώ και να αυτοσυγκεντρώνομαι. Το καταφέρνω ακόμη, λες και πατάω ένα μαγικό κουμπί, άλλωστε γι’ αυτό δεν με έλεγαν ρομπότ και κομπιούτερ;».
«Και στο απόγειο της δόξας μου ήμουν ένας κανονικός άνθρωπος, αλλά υπήρχαν στιγμές που ένιωθα θεός».
«Πριν από τέσσερα – πέντε χρόνια με έφερνε σε πολύ δύσκολη θέση, όταν με ρωτούσε τι δουλειά κάνω. Δεν μπορούσε να καταλάβει τι σημαίνει… συνταξιούχος, αλλά κι εγώ σοκαρίστηκα και πέρασα από μια πολύ δύσκολη φάση. Ξαφνικά, ενώ βρισκόμουν στο επίκεντρο, με έλουζαν τα φώτα της δημοσιότητας, έβηχα και γινόταν είδηση, προσαρμόστηκα σε έναν άλλο τρόπο ζωής. Δεν μου λείπει η δόξα, τη χόρτασα και είμαι συνειδητοποιημένος ότι κάθε πράγμα έχει την εποχή του και την ηλικία του».
Στο μυαλό του από τότε που άρχισε να θωπεύει την μπάλα με τα σπυράκια, η ποσόστωση της επιτυχίας του υπήρξε συγκεκριμένη και αδιατάρακτη. «Φίφτι φίφτι το ταλέντο με τη σκληρή δουλειά. Ήμουν κατά 50% δώρο του Θεού και κατά 50% δώρο του εαυτού μου».
Υπογραφή: Νίκος Γκάλης, ο μεγάλος έλληνας μπασκετμπολίστας, που εκτίναξε το ελληνικό μπάσκετ σε παγκόσμιο επίπεδο