Διά χειρός…
… του πρώην υπουργού Γιώργου Ρωμαίου,
στη στήλη του στο «Βήμα της Κυριακής»:
Πού να το φαντάζονταν…
«Σήμερα το πρόβλημά μας είναι πρόβλημα δανεισμού και η τύχη της χώρας ”παίζεται” στην Ευρώπη, αλλά και στο ΔΝΤ, το οποίο ιδρύθηκε με την υπογραφή του Γεωργίου Παπανδρέου, παππού. Και όχι μόνον. Ο Ανδρέας Παπανδρέου μετείχε στη διάσκεψη ως εμπειρογνώμων της ελληνικής αντιπροσωπείας! Σε ηλικία 26 ετών τότε, ο Ανδρέας Παπανδρέου ήταν βοηθός καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ και υπηρετούσε ως εθελοντής στο Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ.
Ούτε βέβαια ο παππούς ούτε ο πατέρας θα μπορούσαν να φανταστούν ότι ο τρίτος πρωθυπουργός της οικογένειας θα αποφάσιζε την προσφυγή στο ΔΝΤ για να αποτραπεί η χρεοκοπία της χώρας. Παιχνίδια της Ιστορίας.»
****
… του καθηγητή του Πανεπιστημίου Πειραιά και συγγραφέα Νίκου Κοτζιά:
«Κανένα όργανο της ΕΕ, ιδιαίτερα υπάλληλός της, δεν δικαιούται να απαιτεί δεσμεύσεις από κόμματα που εκείνος εκτιμά ότι θα είναι η επόμενη ελληνική κυβέρνηση, ή να θέλει να υπαγορεύσει, μακριά από την κοινωνία των πολιτών, το ποιος θα κυβερνά και με ποιον τρόπο την Ελλάδα την επομένη του “Μνημονίου 2”.»
****
… του πολιτικού αναλυτή της «Καθημερινής» Κώστα Ιορδανίδη:
Ολικός καταστροφέας
«Ανεξαρτήτως όλων όσων επίστευε ή φανταζόταν ότι θα πράξει ο κ. Παπανδρέου όταν θα αναλάμβανε την εξουσία, ο ρόλος που του επεφύλαξε η συγκυρία είναι του ολικού καταστροφέα δομών, τις οποίες παρεμπιπτόντως είχε δημιουργήσει το κόμμα που σήμερα ηγείται, και είναι πλέον ασύμβατες προς την κυρίαρχη τάση, σε επίπεδο παγκόσμιο.
Δυσάρεστη έκπληξη για τον πρωθυπουργό, αλλά κυρίως για τη χώρα, το γεγονός ότι οι δανειστές μας και η “τρόικα”, που μάχεται για τα συμφέροντά τους, είναι άτεγκτοι, ότι η προσωπική του αξιοπιστία έχει διεθνώς ανεπανόρθωτα τρωθεί και ότι ενώ για την τραγική οικονομική κατάσταση της χώρας συνέβαλαν πολλοί, για την ερασιτεχνική διαχείριση του προβλήματος ευθύνεται αποκλειστικά και μόνον η κυβέρνησή του.»
****
… του πολιτικού αναλυτή Τάσου Παππά, στην «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία».
Μοιραίοι και άβουλοι…
«Το Μνημόνιο έχει αρκετά προβλήματα. Το βασικότερο είναι ότι αυτοί που το σχεδίασαν δεν έλαβαν υπόψη τους τις ιδιαιτερότητες της χώρας: το στρεβλό παραγωγικό μοντέλο, την ποιότητα της δημόσιας διοίκησης, τα κλεπτοκρατικά δίκτυα, τον φαυλεπίφαυλο κομματισμό. Όμως, αν εστιάσουμε στις υπαρκτές κατασκευαστικές αδυναμίες, είναι σαν να αθωώνουμε τους μοιραίους και άβουλους στους οποίους αναθέσαμε τη διοίκηση της χώρας στην πιο δύσκολη φάση της μετά τον πόλεμο. Ούτε θέλουν ούτε μπορούν.»